Kafan çok güzelmiş canım, güle güle kullan.
"Neyin kafasındasın?" diye soruyorum bazen kendi kendime. "Niye bu kadar saçmalamak için çabalıyorsun? Neden ki bu kadar can sıkıntın?"
"Rahat bırak beni." diye cevap veriyorum sonra. "Bak, seni meşgul tutuyorum."
Sıkça kendi kendime konuşuyorum. Yüksek sesle de konuşuyorum. Kendi kendine konuşanlara deli denir klişesine inanmıyorum. Kimse yokken yanımda konuşuyorum. Bazen kimse varken de konuşuyorum. Bazen kimse var oluyor, nasıl var olduğuna şaşıyorum. "Kimsesin sen", diyorum.
"Ding an sich gibi bir şeyim." diyor o da bana. Bakıyorum bakıyorum. Göremiyorum sanki. Var olduğunu da bilmiyorum da, kimse "ben geldim" diyor. "Nasıl?", diyorum ,"kimse yok ki?" "Aman sana ne, kimse kim." diyor o da.
Neyin kafasındayım bilmiyorum.
Ama güzel bir kafam var. Güle güle kullanıyorum.
Bu şarkıyla ilgili çok nefis alaturka fikirler var kafamda. Biraz müzik icra edebilen bir insan olsaydım yapardım. Arkadan kanun filan girdiğinin hayal etsene. Ne manyak bir şey olur lan.
O değil de, Maynard’ı özlüyorum sanırım. Ne zamandır Tool dinlemediğimden oluyor bu. Aylar oldu sanırım. Kafam kaldırmayacakmış eskisi gibi Metal müziği gibi geliyor. Yaşlanıyorum sanırım.
Gerçi Tool’u her türlü kaldırır kafam da, duygusal anlamda Tool’a hazır olmadığım zamanlar oluyor sanki. Dinlemiyorum. Maynard’ı özlediğimde de Puscifer dinliyorum böyle.
Gideyim de, Puscifer’ın yeni albümünün plağını alayım.
Öptüm gençler, çünkü nobody ever survives.
