I will not eat the darkness., İnsan bir zaman sonra o kadar çok rasyonelleşiyor...

I will not eat the darkness.

İnsan bir zaman sonra o kadar çok rasyonelleşiyor ki, bir daha sanki hiç aşık olamayacakmış, hatta hiç ağlayamayacakmış gibi bile geliyor.

Sonra yine o rasyonalite geliyor ve diyor ki: Hiç aşık olmam diyenlerin hâli şu vakit nice. Öyle dersin dersin, çok pis göte gelirsin.

Sonra tamam diyorsun, insanlık hâli bu, sevilir, edilir. Fakat bekliyorsun, bekliyorsun. Hiçbir şey olmuyor.

Hiçbir duygu olmuyor.

7 Feb 2012 comentários 6 notes

sehrinfetisimiolur liked this
pinkerbell liked this
uzakhikaye liked this
gregorpanpa liked this
ciceklerdendahaguzelsin liked this
karakterkahvesi liked this
kirpiagaci posted this

Kafan çok güzelmiş canım, güle güle kullan.

"Neyin kafasındasın?" diye soruyorum bazen kendi kendime. "Niye bu kadar saçmalamak için çabalıyorsun? Neden ki bu kadar can sıkıntın?"

"Rahat bırak beni." diye cevap veriyorum sonra. "Bak, seni meşgul tutuyorum."

Sıkça kendi kendime konuşuyorum. Yüksek sesle de konuşuyorum. Kendi kendine konuşanlara deli denir klişesine inanmıyorum. Kimse yokken yanımda konuşuyorum. Bazen kimse varken de konuşuyorum. Bazen kimse var oluyor, nasıl var olduğuna şaşıyorum. "Kimsesin sen", diyorum.

"Ding an sich gibi bir şeyim." diyor o da bana. Bakıyorum bakıyorum. Göremiyorum sanki. Var olduğunu da bilmiyorum da, kimse "ben geldim" diyor. "Nasıl?" diyorum, "kimse yok ki?" "Aman sana ne, kimse kim." diyor o da.

Neyin kafasındayım bilmiyorum.

Ama güzel bir kafam var. Güle güle kullanıyorum.

Müdür n'aptın? Nasıl gitti?

Kimdir diye mi baktıydın?

Anlatacak çok hikayem var, dinlemek istersen eğer...

Düşüncelerimizi müziğe dönüştürebilir miydik ki?

Şunlara da bir bak istersen:

theme by iemai

Tweets