This is life.
I found this broken record on a road made of coral on Cudjoe Key, Florida.
Şimdi normalde böyle kıyaslamalara girmemeye çalışıyorum ama, arkadaş bunlar kadınsa, yok yok bunlar insansa biz neyiz lan?
Nasıl olduğunu hiç anlamadım ama, bu şarkıyla uyandım ben.
İlk defa dinledim, onca zamandır arşivde durmasına rağmen.
Tuttum.
Bırakmam zannımca.
Ben bunu buraya koyup ölmeye gidiyorum ya. Takılın siz.
sevgili tırtılkurabiye, bitirdin beni. ama ne güzel ettin aslında.
Hugh’cuğum dönüyor.
Dönüyor da ben dinleyemiyorum. :/
Daha din pol adaptörü, amfi, hoparlör falan lazım. Biraz bilinçsizce aldığımı kabul etmeliyim pikabı. Sandım ki ben, hoparlörleri de üstünde. Yoksa bambaşka sistemler kurardım ki. :/
Ama hafif hafif duyuyorum Hugh’mun, sesini. Hafif hafif geliyor böyle. İnsan hem hayran kalıyor, hem mest oluyor. Peh.
Bütün haftasonu bu sarkiyi dinledim (sacma sapan kulüplerdeki sacma sapan sarkilari saymiyorum elbette) ve bütün hafta da bu sarkiyi dinleyebilirim.
Ve cok fena deja vú yasadim su an.
Meds’in icinde basta saklanan, ama bir kere fark ettirdi mi kendisini, bir daha da birakmayan bir sarki. Cok güzel bir sarki.
…and find a brand new way of seeing,
your eyes forever glued to mine.
don’t go and leave me,
and please don’t drive me blind.
diyen bir sarki, nasil cirkin bir sarki olabilir ki?
Yapma bunu. O parçaya yaylıları ekleme. Zaten parçalayan bir parçayı, öldürücü kıvama getirme. Yapma.
Her zaman bu şarkıyı dinleyip üzülebilirim.
Sanki bu şarkı içimdeki bir şeyleri tamamlıyor, boşlukları dolduruyor gibi hissediyorum.
Molko her “‘scuse me, i apologize” dediğinde, sanki ben kendi hatalarım için özür diliyorum her seferinde. Hatalarımın ne olduğunu düşünmeden, bazen sadece var olduğum için. Kendimden, beni seven insanlardan ve hatta hayatıma giren, hayatına girdiğim herkesten.
Bunu buraya koymak için upload etmem gerekti. 20 MB’lık şarkılar olmaz olsun. Ayrıca Tumblr zaten günde tek bir parçayla sınırlamışken, bu 10 MB sınırlaması da neyin nesi? Niye bu kadar inat ettiğimi bilmiyorum. Ama bu şarkı çok hoşuma gitti bugün. Gerçi daha önceden de biliyorum şarkıyı da, bugün daha bir hoşuma gitti.
Tek bir şarkı gibi de değil aslında, her şeyden biraz katmışlar içine gibi. Özellikle son kısımdaki yaylılara ölüyorum ben.
Bir de bu grubu kimse bilmiyor, herkes de önyargılı yaklaşıyor, hem seviniyorum -hani insan sevinir ya, bu grubu ben keşfettim ayağına-, hem de üzülüyorum hakları yeniyor çocukcağızların diye.
Güzel grup bu, kötü grup adı seçmiş olsalar da. Sevin onları, basın bağrınıza. Night albümleri çok güzel, pişman olacağınızı zannetmiyorum.
Bu şarkıyı en gizli yerlere saklamak istiyorum aslında.
Ama şu var ki, bu gece çok bu şarkı.
Bazı şarkılar…
Tell me now, what more do you need?
Take me to Walter Reed tonight.
Baby, I've lost the will for fighting over everything.
Well, there's a few things I gotta say
and make no mistake, I'm mad...
'cause every good thing I've had
abandoned me.
Bazen hiçbir şey anlamadığın şarkılar, daha çok şey ifade ediyor gibi.
ama niye? ama nasıl?
